23 – Έκδοση Ρυθμιστικών Αποφάσεων
(1) Για την καλύτερη εφαρμογή των διατάξεων του Κανονισμού και του παρόντος Νόμου, κάθε Αρμόδια Αρχή δύναται να εκδίδει δευτερογενή νομοθεσία ή/και κατευθυντήριες γραμμές σύμφωνα με τις πρόνοιες της οικείας νομοθεσίας που διέπει τη λειτουργία της.
(2) Χωρίς επηρεασμό της γενικότητας του εδαφίου (1), οι δευτερογενής νομοθεσίας είναι δυνατό να αποσκοπούν στην αποσαφήνιση των διαδικασιών που προβλέπονται στον Κανονισμό ή στον παρόντα Νόμο.
(3) Οι δευτερογενής νομοθεσία που εκδίδεται δυνάμει των διατάξεων του παρόντος άρθρου, δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, και τίθεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία που αναφέρεται σε αυτές, ή, σε περίπτωση μη καθορισμού χρόνου έναρξης της ισχύος, από την ημερομηνία της εν λόγω δημοσίευσης της σχετικής δευτερογενής νομοθεσίας στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας.
Τέλος
This article confers broad rule-making powers on multiple authorities. Legal certainty requires a strict distinction between binding secondary legislation and non-binding administrative guidance, particularly where regulated conduct may attract substantial sanctions.
Suggested – Define the scope and limits of delegated legislative power and expressly prohibit secondary legislation or guidance from enlarging statutory jurisdiction, creating new substantive obligations, offences or penalties, or modifying rights established by primary or Union law. Guidelines should have no independent binding effect.
Require coordination between authorities to prevent conflicting instruments and ensure all binding measures have a clear enabling provision, publication and effective review.
This would protect against ultra vires rule-making and strengthen enforceability and constitutional resilience.
Η εξουσία κάθε αρμόδιας αρχής να εκδίδει δευτερογενή νομοθεσία ή/και κατευθυντήριες γραμμές χρειάζεται σαφέστερα όρια, ώστε να διασφαλίζεται συνοχή και προβλεψιμότητα. Η γενική αναφορά σε δημόσια διαβούλευση είναι θετική, αλλά απαιτούνται ελάχιστες προϋποθέσεις.
Εισήγηση: να οριστούν το περιεχόμενο, η νομική φύση και η διαδικασία έκδοσης των πράξεων, να προβλέπεται συντονισμός μέσω του ενιαίου σημείου επαφής και να καθοριστεί ελάχιστη περίοδος δημόσιας διαβούλευσης, με υποχρέωση δημοσίευσης αιτιολογημένης απάντησης στα ουσιώδη σχόλια.