11 – Χρόνος διατήρησης Δεδομένων
Ο ΠΕΡΙ ΣΥΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΜΟΝΑΔΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ 2026
10.(1) Η Μονάδα Παρακολούθησης Υγείας διατηρεί τα Δεδομένα που τηρούνται στο Σύστημα Παρακολούθησης Υγείας για χρονικό διάστημα τριάντα (30) ετών.
(2) Η Μονάδα Παρακολούθησης Υγείας δύναται να διατηρεί στο Σύστημα Παρακολούθησης Υγείας Ανωνυμοποιημένα Δεδομένα για χρονικό διάστημα πέραν των τριάντα (30) ετών για ιστορικούς, επιστημονικούς ή στατιστικούς σκοπούς.
Τέλος
Από πότε άρχεται η προσμέτρηση των 30 ετών? Από την ημερομηνία εξασφάλισης των πληροφοριών από την Μονάδα? Ποιος ο σκοπός καθορισμού του χρονικού διαστήματος διατήρησης στα 30 έτη? Θα πρέπει να εξυπηρετείται ο σκοπός.
Δεν αιτιολογείται η επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής διάρκειας ούτε συνδέεται ρητά με τους σκοπούς της επεξεργασίας. Επιπλέον, προτείνεται να αποσαφηνιστεί ποια διαδικασία ακολουθείται μετά τη συμπλήρωση της περιόδου διατήρησης (π.χ. διαγραφή), καθώς και να προβλεφθούν βασικές εγγυήσεις ως προς τη διαδικασία ανωνυμοποίησης των δεδομένων που διατηρούνται για ιστορικούς, επιστημονικούς ή στατιστικούς σκοπούς.
Γίνεται εισήγηση όπως το άρθρο 10(1) τροποποιηθεί και γίνει ως ακολούθως:
«10.(1) Η Μονάδα Παρακολούθησης Υγείας διατηρεί τα Δεδομένα που τηρούνται στο Σύστημα Παρακολούθησης Υγείας για χρονικό διάστημα το οποίο καθορίζεται με διάταγμα του Υπουργού.»
Αιτιολόγηση: Η προτεινόμενη τροποποίηση παρέχει την αναγκαία ευελιξία για τον καθορισμό του χρόνου διατήρησης των δεδομένων, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και τον σκοπό κάθε Αρχείου Δεδομένων, τις απαιτήσεις της κείμενης νομοθεσίας και τις αρχές της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.
Σχόλιο επί του Άρθρου 10 – Χρόνος διατήρησης Δεδομένων
Η πρόβλεψη για διατήρηση των δεδομένων για περίοδο τριάντα (30) ετών δημιουργεί ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητα και την αναγκαιότητα του συγκεκριμένου χρονικού περιορισμού. Η μακροχρόνια διατήρηση δεδομένων γεννήσεων, θνησιμότητας, καρκίνου και άλλων αρχείων δημόσιας υγείας αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη μελέτη διαχρονικών τάσεων, γενεών πληθυσμού, ανισοτήτων υγείας και της επίδρασης πολιτικών δημόσιας υγείας. Η διεθνής πρακτική είναι η διατήρηση τέτοιων δεδομένων για πολύ μεγαλύτερες περιόδους, που σε ορισμένες περιπτώσεις εκτείνονται σε αιώνες από την έναρξη τήρησης αρχείων!
Επιπλέον, το εδάφιο (2) επιτρέπει ήδη τη διατήρηση ανωνυμοποιημένων δεδομένων πέραν των 30 ετών για ιστορικούς, επιστημονικούς ή στατιστικούς σκοπούς, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα ως προς την αναγκαιότητα του χρονικού περιορισμού του εδαφίου (1). Δεν προκύπτει προφανής επιστημονικός, επιδημιολογικός ή νομικός λόγος για την επιβολή συγκεκριμένου ανώτατου χρονικού ορίου των 30 ετών
Προτείνεται να επανεξεταστεί η ανάγκη θέσπισης συγκεκριμένου ανώτατου χρονικού ορίου ή, εναλλακτικά, να τεκμηριωθεί σαφέστερα η επιλογή του και σε ποια δεδομένα αφορά, λαμβάνοντας υπόψη τον μακροπρόθεσμο χαρακτήρα παρακολούθησης της πληθυσμικής υγείας.