19 – (Τροποποιητικός) (Αρ.2) – Τροποποίηση του βασικού Νόμου με την προσθήκη του νέου άρθρου 55Α – Υποχρέωση καταβολής ποσών από ασφαλιστικές επιχειρήσεις.

Ως μέρος της ασφαλιστικής αγοράς, συμμετέχουμε στη δημόσια διαβούλευση με γνώμονα την προστασία των ασφαλισμένων και των δικαιούχων αποζημίωσης, τη σαφήνεια του νομοθετικού πλαισίου και την εύρυθμη λειτουργία τόσο του ΓεΣΥ όσο και της ασφαλιστικής αγοράς.
Η προτεινόμενη ρύθμιση απαιτεί προσεκτική εξέταση της νομικής της βάσης, των πρακτικών συνεπειών της και των επιπτώσεών της στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις και στους ασφαλισμένους. Υπό αυτό το πρίσμα, υποβάλλουμε τις ακόλουθες παρατηρήσεις επί του προτεινόμενου άρθρου 55Α.

1. Νομική βάση της προτεινόμενης υποχρέωσης και εξακρίβωση της κατά νόμο ευθύνης
Οι υποχρεωτικές ασφαλίσεις Ευθύνης Έναντι Τρίτου από μηχανοκίνητα οχήματα και Ευθύνης Εργοδότη καλύπτουν τη νομική ευθύνη του ασφαλισμένου, σύμφωνα με τις διατάξεις της αντίστοιχης νομοθεσίας. Η επέλευση ατυχήματος και η παροχή περίθαλψης δεν αρκούν, από μόνες τους, για τη θεμελίωση τέτοιας ευθύνης. Ειδικότερα, στην περίπτωση αμέλειας απαιτούνται:
• η ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας,
• η παράβαση του καθήκοντος αυτού,
• η πρόκληση ζημιάς που δύναται να αποζημιωθεί, και
• η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράβασης και της ζημιάς.
Η καταβολή αμοιβής από τον ΟΑΥ σε παροχέα υπηρεσιών υγείας τεκμηριώνει τη σχετική δαπάνη, χωρίς να αποδεικνύει αυτομάτως τη συνδρομή των προϋποθέσεων της ασφαλισμένης ευθύνης.
Παρότι η προτεινόμενη διάταξη παραπέμπει στις νομοθεσίες περί υποχρεωτικής ασφάλισης ευθύνης, δεν καθορίζει πώς θα διασφαλίζεται, κατά την εφαρμογή της μεθοδολογίας, ότι οι σχετικές δαπάνες αντιστοιχούν σε κατά νόμο ευθύνη που εμπίπτει στην αντίστοιχη ασφαλιστική κάλυψη.
Η ιατρική αξιολόγηση ενός περιστατικού δεν επαρκεί για τον καθορισμό της υπαιτιότητας ή του ποσοστού συντρέχουσας αμέλειας. Η εξακρίβωση της ευθύνης και της έκτασής της προϋποθέτει αξιολόγηση των πραγματικών περιστατικών και της σχετικής νομοθεσίας και νομολογίας. Ενδεικτικά, κατά την αξιολόγηση ενός περιστατικού απαιτείται να εξεταστούν πολλά ερωτήματα, όπως: Ποιος φέρει ευθύνη για το ατύχημα και σε ποιο ποσοστό; Είναι αυτό το πρόσωπο «Ασφαλισμένος» με βάση τους όρους του Ασφαλιστηρίου; Υπήρξε συντρέχουσα αμέλεια του τραυματία ή ευθύνη άλλου προσώπου; Πώς επηρεάζουν την αξιολόγηση της ευθύνης οι συγκεκριμένες συνθήκες του ατυχήματος, όπως οι καιρικές συνθήκες ή η περιορισμένη ορατότητα; Υπήρχε σχέση εργοδότη–εργοδοτουμένου και συνδεόταν το ατύχημα με την απασχόληση; Εμπίπτει η συγκεκριμένη ασθένεια στην έννοια της επαγγελματικής ασθένειας κατά την εφαρμοστέα νομοθεσία;
Η διερεύνηση των ζητημάτων αυτών απαιτεί εξειδικευμένη νομική και ασφαλιστική τεχνογνωσία και, κατά περίπτωση, τεχνική ή ιατρική πραγματογνωμοσύνη. Από την προτεινόμενη διάταξη δεν προκύπτει ποιος θα αναλαμβάνει την αξιολόγηση αυτή, με ποια διαδικασία και με ποιες εγγυήσεις συμμετοχής των εμπλεκόμενων ασφαλιστικών επιχειρήσεων.
Στην υπόθεση Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ ν. Πιτσιλλίδη, Πολιτική Έφεση 32/2015, ημερομηνίας 31 Μαΐου 2024, το Ανώτατο Δικαστήριο, με αναφορά και στην υπόθεση Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Βλάχου κ.ά., Πολιτική Έφεση 194/2013, ημερομηνίας 25 Οκτωβρίου 2019, επεσήμανε ότι για την εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 14 του Ν. 96(Ι)/2000 απαιτείται έκδοση δικαστικής απόφασης και ότι η εξώδικη διευθέτηση της πληρωτέας αποζημίωσης δεν αποτελεί δικαστική απόφαση για τον σκοπό αυτό.
Στη βάση της πιο πάνω νομολογίας, ζητείται να αποσαφηνιστεί η νομική βάση της προτεινόμενης υποχρέωσης προς τον ΟΑΥ και η σχέση της με τις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 14. Ειδικότερα, χρειάζεται να διευκρινιστεί πώς θα εξακριβώνεται ότι κάθε δαπάνη που περιλαμβάνεται στον μηχανισμό αντιστοιχεί σε περιστατικό καλυπτόμενο από υποχρεωτική ασφάλιση και πώς θα αντιμετωπίζονται οι περιπτώσεις οι οποίες κατέληξαν σε συμβιβασμό ή βρίσκονται σε δικαστική διαδικασία.
Η ένταξη σχετικών δαπανών στον υπολογισμό της επιβάρυνσης πριν από την κρίση του αρμόδιου Δικαστηρίου ενδέχεται να οδηγεί, στην πράξη, σε επιβάρυνση της ασφαλιστικής αγοράς χωρίς να έχει προηγηθεί ο δικαστικός καθορισμός της ευθύνης και της έκτασής της, όπου αυτός απαιτείται. Δημιουργείται, επομένως, προβληματισμός ως προς τον τρόπο με τον οποίο ο μηχανισμός θα σέβεται τον ρόλο του αρμόδιου δικαστικού οργάνου και τις προϋποθέσεις της σχετικής νομοθεσίας.
Επιπρόσθετα, η νομοθετική υποχρέωση του ΟΑΥ να χρηματοδοτεί την περίθαλψη των δικαιούχων δεν συνεπάγεται αυτομάτως υποκατάστασή του στα δικαιώματά τους έναντι τρίτων. Η προτεινόμενη διάταξη πρέπει να αποσαφηνίζει εάν θεσπίζει δικαίωμα ανάκτησης συγκεκριμένων δαπανών, μέσω υποκατάστασης ή άλλης αυτοτελούς αξίωσης.
Εφόσον επιδιώκεται η θέσπιση δικαιώματος ανάκτησης δαπανών περίθαλψης που προκύπτουν από ευθύνη τρίτου, τίθεται περαιτέρω ζήτημα αιτιολόγησης του περιορισμού του μηχανισμού σε περιστατικά που συνδέονται με τις συγκεκριμένες υποχρεωτικές ασφαλίσεις. Ευθύνη τρίτου για τραυματισμό και συναφείς δαπάνες περίθαλψης μπορεί να προκύψει και σε άλλες περιπτώσεις, μεταξύ άλλων, βάσει του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Χρειάζεται, επομένως, να αιτιολογηθεί, υπό το πρίσμα της αρχής της ίσης μεταχείρισης, όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 28 του Συντάγματος, γιατί προβλέπεται επιβάρυνση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων για τις συγκεκριμένες κατηγορίες περιστατικών χωρίς να απαιτείται προηγούμενος δικαστικός καθορισμός της ευθύνης, ενώ δεν προβλέπεται αντίστοιχος μηχανισμός ανάκτησης από άλλους υπεύθυνους τρίτους, ακόμη και όταν η ευθύνη τους έχει καθοριστεί δικαστικά.

2. Ταυτοποίηση των περιστατικών και τεκμηρίωση των σχετικών δαπανών περίθαλψης
Από την προτεινόμενη διάταξη δεν προκύπτει ο μηχανισμός με τον οποίο θα εξακριβώνεται ότι οι δαπάνες που περιλαμβάνονται στον υπολογισμό της επιβάρυνσης συνδέονται πράγματι με συγκεκριμένο ατύχημα ή επαγγελματική ασθένεια που εμπίπτει σε υποχρεωτική ασφαλιστική κάλυψη.
Εφόσον επιδιώκεται η ανάκτηση δαπανών που αντιστοιχούν σε ασφαλισμένη ευθύνη, πέραν από τον επαρκή καθορισμό των προϋποθέσεων γένεσης της αξίωσης του ΟΑΥ, απαιτείται όπως προσδιοριστούν η υπόχρεη ασφαλιστική εταιρεία, η έκταση της υποχρέωσής της και οι δυνατότητες ελέγχου και αμφισβήτησης των σχετικών δαπανών. Απαιτείται μηχανισμός ταυτοποίησης κάθε περιστατικού και διασταύρωσής του με τον αντίστοιχο φάκελο απαίτησης στην εμπλεκόμενη ασφαλιστική επιχείρηση ή, όπου εμπλέκονται περισσότερες επιχειρήσεις, με τους αντίστοιχους φακέλους απαιτήσεων.
Κάθε σχετική δαπάνη περίθαλψης θα πρέπει να συνδέεται με το ταυτοποιημένο περιστατικό, ώστε να καθίσταται δυνατός ο ουσιαστικός έλεγχός της και να αποφεύγεται η πολλαπλή καταχώριση ή διπλή ανάκτηση της ίδιας δαπάνης.
Περαιτέρω, ακόμη και η επιβεβαίωση ότι έχει συμβεί ατύχημα δεν τεκμηριώνει αυτομάτως ότι κάθε αναφερόμενος τραυματισμός και το σύνολο των μεταγενέστερων εξετάσεων ή θεραπειών οφείλονται σε αυτό. Απαιτείται αξιολόγηση της συμβατότητας της φύσης και της βαρύτητας του τραυματισμού με τον μηχανισμό, τη σφοδρότητα και τις πραγματικές συνθήκες του ατυχήματος. Όπου προκύπτει δυσαναλογία, θα πρέπει να υπάρχει δυνατότητα περαιτέρω διερεύνησης με κατάλληλη ιατρική και, όπου απαιτείται, τεχνική τεκμηρίωση.
Αντίστοιχα, χρειάζεται να διακρίνονται οι συνέπειες του ατυχήματος από προϋπάρχουσες ή άσχετες παθήσεις, καθώς και να τεκμηριώνεται τυχόν επιδείνωσή τους λόγω του ατυχήματος. Στην περίπτωση επαγγελματικής ασθένειας, απαιτείται τεκμηρίωση της σύνδεσής της με τη σχετική επαγγελματική έκθεση.
Χωρίς τις πιο πάνω διασταυρώσεις και ελεγκτικές δικλίδες, δημιουργείται κίνδυνος εσφαλμένης ή καταχρηστικής απόδοσης δαπανών σε ασφαλισμένα περιστατικά και μεταφοράς στην ασφαλιστική αγορά κόστους που δεν αντιστοιχεί σε ασφαλισμένη ευθύνη. Θεωρούμε, επομένως, αναγκαία την πρόβλεψη διαδικασίας ιατρικού και ασφαλιστικού ελέγχου, με πρόσβαση των εμπλεκόμενων ασφαλιστικών επιχειρήσεων στην αναγκαία τεκμηρίωση.

3. Επιμερισμός βάσει μεριδίου αγοράς, κεφαλαιακός προγραμματισμός και φερεγγυότητα ασφαλιστικής επιχείρησης
Ο επιμερισμός αποκλειστικά βάσει μεριδίου αγοράς αποσυνδέει την επιβάρυνση κάθε ασφαλιστικής επιχείρησης από την πραγματική εμπειρία ζημιών του χαρτοφυλακίου της.
Η Οδηγία 2009/138/ΕΚ περί Φερεγγυότητας ΙΙ (Solvency II) (άρθρα 44 και 45) απαιτεί από τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις να διαθέτουν αποτελεσματικό σύστημα διαχείρισης κινδύνων και να διενεργούν αξιολόγηση ιδίων κινδύνων και φερεγγυότητας. Οι υποχρεώσεις αυτές περιλαμβάνουν τον συνεχή εντοπισμό, τη μέτρηση, την παρακολούθηση και τη διαχείριση των κινδύνων στους οποίους εκτίθενται ή ενδέχεται να εκτεθούν, καθώς και την αξιολόγηση των συνολικών αναγκών φερεγγυότητας και της διαρκούς συμμόρφωσής τους με τις κεφαλαιακές απαιτήσεις και τις απαιτήσεις για τεχνικές προβλέψεις.
Η προτεινόμενη επιβάρυνση δεν λαμβάνει υπόψη σημαντικές παραμέτρους που σχετίζονται άμεσα με τον δίκαιο καταμερισμό της συνολικής ευθύνης των ασφαλισμένων της κάθε ασφαλιστικής επιχείρησης και ενδέχεται να δημιουργεί υποχρέωση της οποίας το ύψος επηρεάζεται από την εμπειρία περιστατικών ολόκληρης της αγοράς και δεν αντιστοιχεί αποκλειστικά στους ασφαλιστικούς κινδύνους που έχει αναλάβει κάθε επιχείρηση. Επιχειρήσεις που εφαρμόζουν προσεκτική πολιτική αποδοχής κινδύνων και παρουσιάζουν χαμηλότερη συχνότητα ή σοβαρότητα απαιτήσεων σωματικών βλαβών ενδέχεται να χρηματοδοτούν αναλογικά το κόστος επιχειρήσεων με δυσμενέστερη εμπειρία. Δημιουργείται έτσι μηχανισμός διασταυρούμενης επιδότησης, ο οποίος αποδυναμώνει τη σύνδεση μεταξύ της ποιότητας του αναλαμβανόμενου κινδύνου και του αντίστοιχου κόστους.
Η αποσύνδεση αυτή εγείρει ζήτημα συμβατότητας του προτεινόμενου μηχανισμού με την αρχή της αναλογικότητας, η οποία αναγνωρίζεται από τη νομολογία ως κριτήριο ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων και κατοχυρώνεται ρητά, ως προς τη δράση της διοίκησης, στο άρθρο 52 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 [Ν. 158(Ι)/1999]. Ο επιμερισμός βάσει μεριδίου αγοράς, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη ασφαλισμένη ευθύνη κάθε επιχείρησης, πρέπει, συνεπώς, να μπορεί να δικαιολογηθεί ως αναγκαίο μέτρο που δεν επιβάλλει δυσανάλογη επιβάρυνση σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό. Στο πλαίσιο αυτό, τίθεται το ερώτημα πώς δικαιολογείται η επιλογή του μεριδίου αγοράς ως αποκλειστικού κριτηρίου επιμερισμού έναντι μεθόδων που συνδέουν την οικονομική επιβάρυνση με τα συγκεκριμένα περιστατικά για τα οποία κάθε επιχείρηση υπέχει υποχρέωση ασφαλιστικής κάλυψης.
Η απουσία σαφούς μεθοδολογίας, επαρκών στοιχείων και προβλέψιμου χρονοδιαγράμματος καταβολής δυσχεραίνει την αξιόπιστη εκτίμηση της υποχρέωσης και των επιπτώσεών της στις ανάγκες κεφαλαίου και ρευστότητας, καθώς και την ενσωμάτωσή της στην τιμολόγηση και στον χρηματοοικονομικό σχεδιασμό.
Η αβεβαιότητα αυτή δυσχεραίνει την αξιόπιστη αξιολόγηση των κινδύνων και τον προγραμματισμό των αναγκών φερεγγυότητας που απαιτεί το πλαίσιο Solvency II. Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις χρειάζονται έγκαιρη και επαρκή πληροφόρηση για την αξιόπιστη εκτίμηση των υποχρεώσεών τους, τον σχηματισμό κατάλληλων αποθεμάτων και τον προγραμματισμό των αναγκών κεφαλαίου και ρευστότητας. Η δυνατότητα αυτή αποτελεί ουσιώδη προϋπόθεση για την προστασία των ασφαλισμένων και των δικαιούχων αποζημίωσης.
Η αποθεματοποίηση περιλαμβάνει ήδη εκτιμήσεις για ζημιές που έχουν συμβεί αλλά δεν έχουν ακόμη αναγγελθεί. Οι εκτιμήσεις αυτές, ωστόσο, βασίζονται σε δεδομένα και παραδοχές που συνδέονται με τους κινδύνους που η εκάστοτε εταιρεία έχει αναλάβει. Η προτεινόμενη υποχρέωση εισάγει πρόσθετη αβεβαιότητα, καθώς η επιβάρυνση κάθε επιχείρησης θα εξαρτάται από δαπάνες περιστατικών του συνόλου της αγοράς, για τα οποία ενδέχεται να μην έχει ενημέρωση.
Πρόσθετος προβληματισμός προκύπτει ως προς την αντασφαλιστική αντιμετώπιση των ποσών αυτών. Ο επιμερισμός βάσει μεριδίου αγοράς, χωρίς αντιστοίχιση με συγκεκριμένες απαιτήσεις του χαρτοφυλακίου κάθε επιχείρησης, δεν διασφαλίζει τη δυνατότητα ανάκτησής τους μέσω των αντασφαλιστικών συμβάσεων. Υφίσταται, επομένως, κίνδυνος η επιβάρυνση να παραμένει εξ ολοκλήρου στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις, αυξάνοντας το καθαρό κόστος που καλούνται να αναλάβουν. Εάν οι επιβαρύνσεις είναι ουσιώδεις και δεν έχουν προβλεφθεί επαρκώς, μπορούν να περιορίσουν την ανθεκτικότητα της ασφαλιστικής αγοράς και την ικανότητά της να ανταποκρίνεται σε αυξημένες ή απρόβλεπτες απαιτήσεις.
Για τους πιο πάνω λόγους, δεν υποστηρίζουμε τον προτεινόμενο επιμερισμό βάσει μεριδίου αγοράς. Η επιβάρυνση κάθε ασφαλιστικής επιχείρησης πρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένα περιστατικά για τα οποία υπέχει υποχρέωση κάλυψης και με τις αντίστοιχες τεκμηριωμένες δαπάνες.
Θεωρούμε αναγκαία την αναθεώρηση του προτεινόμενου μηχανισμού προς αυτή την κατεύθυνση και την προηγούμενη εκτίμηση των οικονομικών και κεφαλαιακών επιπτώσεών του, σε συνεργασία με την ασφαλιστική αγορά και την αρμόδια εποπτική αρχή.
Η εφαρμογή του πρέπει να συνοδεύεται από επαρκή πληροφόρηση και μεταβατική περίοδο, ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν να αξιολογήσουν και να διαχειριστούν τις σχετικές υποχρεώσεις σύμφωνα με τις απαιτήσεις του πλαισίου Solvency II.

4. Μακροχρόνιες απαιτήσεις και χρονική εφαρμογή
Ορισμένα ατυχήματα ή επαγγελματικές ασθένειες ενδέχεται να δημιουργούν ανάγκες περίθαλψης για πολλά χρόνια. Η προτεινόμενη διάταξη δεν διευκρινίζει για πόσο χρονικό διάστημα θα λαμβάνονται υπόψη οι σχετικές δαπάνες ούτε πώς θα αντιμετωπίζονται περιπτώσεις στις οποίες έχει ήδη καταβληθεί αποζημίωση που λαμβάνει υπόψη μελλοντικές ανάγκες.
Θα πρέπει να διευκρινιστεί πώς θα διασφαλίζεται ότι δεν θα αναζητούνται εκ νέου ποσά για δαπάνες που έχουν ήδη ληφθεί υπόψη σε δικαστική απόφαση ή συμβιβασμό, καθώς και ποια διαδικασία θα προβλέπεται για την οριστική εκκαθάριση των σχετικών υποχρεώσεων.
Περαιτέρω, θεωρούμε απαραίτητο να προβλεφθούν ρητές διατάξεις και διαδικασίες που να διασφαλίζουν ότι η προτεινόμενη επιβάρυνση δεν θα εφαρμόζεται αναδρομικά. Ειδικότερα, πρέπει να καθοριστεί πώς θα εντοπίζονται και θα διαχωρίζονται οι δαπάνες που αφορούν ατυχήματα ή επαγγελματικές ασθένειες προγενέστερες της έναρξης ισχύος της διάταξης, περιλαμβανομένων περιστατικών που συνέβησαν πριν από την έναρξη λειτουργίας του ΓεΣΥ και εξακολουθούν να δημιουργούν ανάγκες περίθαλψης.
Πρόσθετη αβεβαιότητα δημιουργεί η απουσία προσδιορισμού της περιόδου αναφοράς του μεριδίου αγοράς. Δεν διευκρινίζεται εάν θα χρησιμοποιείται το μερίδιο κατά τον χρόνο επέλευσης του ατυχήματος, παροχής της περίθαλψης, καταβολής της σχετικής δαπάνης από τον ΟΑΥ ή επιβολής της επιβάρυνσης. Ενδεικτικά, εάν μια επιχείρηση είχε μερίδιο αγοράς 5% κατά το έτος του ατυχήματος και 20% κατά το έτος μεταγενέστερης περίθαλψης, δεν προκύπτει ποιο ποσοστό θα χρησιμοποιείται για την κατανομή του σχετικού κόστους.
Η εφαρμογή μεταγενέστερου μεριδίου θα μπορούσε να αυξάνει την επιβάρυνση μιας αναπτυσσόμενης επιχείρησης για περιστατικά προηγούμενων ετών, χωρίς αντίστοιχη μεταβολή της ασφαλισμένης ευθύνης της. Αντίστροφα, η μείωση του μεριδίου μιας επιχείρησης θα μπορούσε να μεταφέρει μέρος του κόστους στην υπόλοιπη αγορά. Η χρονική αυτή αναντιστοιχία ενισχύει την αντίθεσή μας στον επιμερισμό βάσει μεριδίου αγοράς και την ανάγκη σύνδεσης κάθε επιβάρυνσης με τα συγκεκριμένα περιστατικά για τα οποία η αντίστοιχη επιχείρηση υπέχει υποχρέωση κάλυψης.
Η πρόβλεψη σαφούς χρονικού σημείου εφαρμογής και διαδικασίας ελέγχου είναι αναγκαία, ώστε να μην επιβάλλονται υποχρεώσεις για προηγούμενες περιόδους και να προστατεύεται ο χρηματοοικονομικός προγραμματισμός των ασφαλιστικών επιχειρήσεων. Παράλληλα, θα πρέπει να διασφαλίζεται ότι δεν ανακτώνται εκ νέου ποσά για τις ίδιες δαπάνες που έχουν ήδη καλυφθεί στο πλαίσιο προηγούμενης διευθέτησης.

5. Ειδικές κατηγορίες οχημάτων και εργοδοτών και Κοινοπραξία Ανεπιθύμητων Κινδύνων
Η προτεινόμενη διάταξη δεν αποσαφηνίζει τον τρόπο αντιμετώπισης των περιστατικών που αφορούν:
• ανασφάλιστα ή άγνωστα μηχανοκίνητα οχήματα, περιλαμβανομένων περιστατικών που εμπίπτουν στον σκοπό λειτουργίας του Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων (ΤΑΜΟ),
• οχήματα που ασφαλίζονται μέσω της Κοινοπραξίας Ανεπιθύμητων Κινδύνων Μηχανοκινήτων Οχημάτων,
• οχήματα με ξένες πινακίδες, τα οποία ασφαλίζονται στο εξωτερικό και κυκλοφορούν στη Δημοκρατία βάσει του εφαρμοστέου ενωσιακού πλαισίου ή των σχετικών διεθνών συμφωνιών,
• εργοδότες που δεν έχουν συνάψει την προβλεπόμενη υποχρεωτική ασφάλιση, και
• οχήματα και εργοδότες που εξαιρούνται νόμιμα από την υποχρέωση ασφάλισης, περιλαμβανομένων των οχημάτων που ανήκουν στην Κυπριακή Δημοκρατία και χρησιμοποιούνται για κυβερνητικούς σκοπούς, καθώς και της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό την ιδιότητά της ως εργοδότη.
Παρακαλούμε όπως διευκρινιστεί κατά πόσον και με ποιον τρόπο οι σχετικές δαπάνες θα περιλαμβάνονται στον προτεινόμενο μηχανισμό, ποιος θα φέρει την αντίστοιχη επιβάρυνση και πώς θα αποφεύγεται η διπλή χρηματοδότηση του ίδιου κόστους. Σε σχέση με τα πιο πάνω αναφερόμενα περιστατικά, χρειάζεται να διευκρινιστεί η σχέση του νέου μηχανισμού με τις υφιστάμενες διαδικασίες χρηματοδότησης και διαχείρισης απαιτήσεων.
Επιπρόσθετα, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να διασφαλίζεται ότι δεν μεταφέρεται στις ασφαλιστικές επιχειρήσεις, μέσω του επιμερισμού, κόστος που αντιστοιχεί σε υποχρεώσεις άλλων προσώπων ή φορέων, περιλαμβανομένης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

6. Δικαιώματα ανάκτησης και οριστικοί διακανονισμοί
Ο συγκεντρωτικός επιμερισμός των ποσών βάσει μεριδίου αγοράς ενδέχεται να δυσχεράνει την άσκηση δικαιωμάτων ανάκτησης ή αναγωγής που διαθέτουν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις έναντι υπεύθυνων προσώπων, όπου τέτοια δικαιώματα προβλέπονται από τη νομοθεσία ή τους όρους της ασφαλιστικής σύμβασης.
Χωρίς δυνατότητα σύνδεσης της επιβάρυνσης με συγκεκριμένο περιστατικό, ασφαλιστήριο και εμπλεκόμενα πρόσωπα, η ασφαλιστική εταιρεία δεν μπορεί να εξακριβώσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις άσκησης τέτοιου δικαιώματος ή να προσδιορίσει το σχετικό ποσό. Ζητείται να διευκρινιστεί πώς θα διασφαλίζεται η διατήρηση και αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων αυτών.
Παράλληλα, χρειάζεται να καθοριστεί η μεταχείριση απαιτήσεων που έχουν ήδη διακανονιστεί ή κλείσει με δικαστική απόφαση ή υπογεγραμμένη απαλλαγή. Ειδικότερα, πρέπει να διευκρινιστεί πώς θα εξετάζεται η έκταση της προηγούμενης διευθέτησης και πώς θα αποφεύγεται η διπλή ανάκτηση των ίδιων δαπανών.

Οι πιο πάνω παρατηρήσεις αναδεικνύουν την ανάγκη αναθεώρησης του προτεινόμενου μηχανισμού πριν από την εφαρμογή του. Δεν υποστηρίζουμε τον επιμερισμό δαπανών βάσει μεριδίου αγοράς. Για την ανάκτηση δαπανών ασφαλισμένης ευθύνης, θεωρούμε απαραίτητη τη σύνδεσή τους με συγκεκριμένα περιστατικά και με τις υποχρεώσεις της αντίστοιχης ασφαλιστικής επιχείρησης, στη βάση επαρκούς τεκμηρίωσης και με διασφάλιση των δικαιωμάτων ελέγχου, αμφισβήτησης και ανάκτησης.
Πιστεύουμε ότι η προστασία των πόρων του ΓεΣΥ και η διατήρηση μιας εύρυθμης και ανθεκτικής ασφαλιστικής αγοράς υπηρετούν έναν κοινό σκοπό που δεν είναι άλλη από την προστασία των πολιτών και των ασφαλισμένων.
Παραμένουμε στη διάθεση του ΟΑΥ για ουσιαστική συζήτηση και συνεισφορά στη διαμόρφωση ενός δίκαιου, διαφανούς και λειτουργικού μηχανισμού, ο οποίος θα λαμβάνει υπόψη το ισχύον νομικό και εποπτικό πλαίσιο και τους προβληματισμούς που παρατίθενται.

ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ